(دلم تنگ است             

          دلم می سوزد از باغی که می سوزد

                        نه دیداری نه بیداری      

          نه دستی از سر یاری

                        مرا آشفته می دارد     

           چنین آشفته بازاری...)

خبری که آقای نویدان گذاشته اند را قبلا خوانده بودم اما دوباره خواندش بازهم نگرانم کرد ... نگران وزارت ارشادی که در چاپ کتاب ها و نشریات خود این اندازه کاستی دارد و می خواهد به عرصه ی رسانه ی وارد شود که ماهیتش در مخیله ی مسولان نشر ما نمی گنجد ...

چرا ما بجای اینکه بزرگ شویم می خواهیم تلاش کنیم دیگران کوچک شوند ؟!؟ تا کی می شه به این روشها ادامه داد ؟!

به نظر شما واقعا چطور می شه دخالت اندیشه و خرد و مصلحت مردم ایران را  در تصمیم گیری های دولتمردان بیشتر کرد ؟؟